Herbergier De Ehze

Henk Boelen en Martin Lijtsman Piernbaum
Hogenkampsweg 2
7218 BT Almen
0575431169
ehze@herbergier.nl

Referenties van familieleden 

over  het wonen, de zorg en ondersteuning van hun familielid in De Ehze



Waardig oud worden met dementie

Mijn vrijgezelle en gepensioneerde tante Trees was 5 jaar geleden steeds meer , letterlijk en figuurlijk, de weg kwijt. Als neef getrouwd met verpleegkundige Sjoukje, al jaren werkzaam in o.a de ouderenzorg, zagen we dat zij niet langer zelfstandig kon wonen. Na overleg met instanties besloten we haar "op vakantie" te sturen naar de Ehze. Gelukkig was er op dat moment een appartement vrij in het koetshuis. Via een omweg kwam zij daar eind van de middag aan nadat neven en nichten haar spullen hadden overgehuisd. Tante Trees was niet echt verbaasd. Haar vakantie heeft al met al zo'n 4,5 jaar geduurd. In eerste instantie had zij het idee dat ze daar werkte, ze was zelf ook sociaal-vepleegkundige geweest. Uiteindelijk konden de medewerksters haar er van overtuigen dat ze die dag vrij had en die dag daarna net zo. De Ehze is een woonoord dat zodanig gelegen is dat je er , ook als bezoeker , een weldadige rust ervaart. Die rust wordt versterkt door de hartelijke , liefdevolle benadering van het personeel jegens de inwoners met dementie. Ze namen de tijd om mijn tante gerust te stellen, af te leiden, mee uit wandelen te nemen, een tijdschrift door te bladeren. Net als wij zelf corrigeerden de medewerkers mijn tante nooit als zij vroeg naar haar werk, ouders, woning of wat dan ook. Zij wisten er altijd een draai aan te geven zodat mijn tante zich weer rustig kon wijden aan haar tijdschrift, glaasje wijn of anderszins. De medewerkers waren ook altijd geïnteresseerd in ons hebben en houden. We kwamen er om de 2 à 3 weken en voelden er ons als kind aan huis. Tante Trees is er na 4,5 jaar gewoond te hebben vredig ingeslapen. Familie en vrienden beamen dat we geen mooiere en betere plek voor haar hadden kunnen vinden. Henk, Martin, alle medewerkers en vrijwilligers, ontzettend bedankt voor het vormgeven van haar laatste mooie levensjaren. Een hartelijke groet van Frans en Sjoukje.

Frans Wolswijk Lingewaard

Geplaatst op zondag 21 mei 2017

Een onvergetelijk jaar

Twee dagen na de MH17-ramp, op 19 juli 2014, overleed mijn schoonmoeder Riek ter Braake, in Herbergierhuis De Ehze. Na anderhalf jaar van meer dan liefdevolle verzorging door het Ehze-team. Onder tropische omstandigheden hebben wij haar begraven op de dag dat Nederland een dag van Nationale Rouw betrachtte in verband met de vreselijke ramp boven Oekraïne. We reden mijn schoonmoeder van De Ehze naar Meppel terwijl overal de vlaggen halfstok hingen. Bij het wegrijden van de Ehze stonden Henk, Martin en alle aanwezige verzorgers het bordes van Het Huis. Een onvergetelijk moment. Later voegden Henk en Martin zich bij de familie in Meppel. Heel passend en steunend. Mijn ouders Wil en Roelf Roelfsema moesten wij in diezelfde periode in een verzorgingshuis onderbrengen. Na een lange zoektocht om een echtpaar te kunnen plaatsen, slaagden we in Lochem, vlakbij Almen. Op dat moment was mijn vader 93 jaar (geestelijk heel goed, maar lichamelijk breekbaar) en mijn moeder 86, heel fleurig maar sinds een paar jaar dementerend. Maar in de loop van die winter 2014 ging het niet goed met ze. Door de bezuinigingen in de zorg kon het huis de toenemende zorgbehoefte van mijn ouders niet meer bieden en zeker niet in de kwaliteit die wij als kinderen wensten. Een nieuwe zoektocht naar een plek die dit allemaal wel zou bieden én mijn ouders samen zou houden, begon. Tevergeefs. Ten einde raad reed ik april 2015, op zoek naar advies, langs Henk Boelen in De Ehze. Een warm weerzien, een empathisch gesprek, grote welwillendheid, maar op de Ehze was geen plaats, zeker niet voor twee. Dat begreep ik goed, daar kwam ik ook niet voor: ik kwam voor advies en dat kreeg ik. Een week later overleed geheel onverwacht, een bewoonster in het Koetshuis van De Ehze. Een appartement voor twee personen kwam vrij. Henk belde me. Hoe onvoorspelbaar kan het leven en de dood zijn. Hectische weken volgden, vooral voor mijn ouders. Maar 1 juni 2015 trokken ze in het Koetshuis. Een prachtig appartement met terras en een weids uitzicht op de tuin, nee, het park, van De Ehze en de weilanden. Voor mijn ouders, absolute buitenmensen, een paradijselijke plek die de voor hun overrompelende tijd van plotseling weer verhuizen compenseerde. De liefdevolle zorg, het heerlijke eten, het respect voor hun eigenheid op toch een eigen plekje los van Het Huis, was verrukkelijk om als zoon te zien. Op die leeftijd nog mengen met onbekenden, meest dementerenden, was voor mijn toch zeer oude ouders te hoog gegrepen. Ze bleven liever in hun eigen “bedoeninkje”, zoals mijn moeder dat noemde. Voor het personeel van De Ehze was dit gelukkig geen probleem. Eindeloze vaak werd het loopje van Het Huis naar het Koetshuis gedaan. We hebben dat met groot ontzag aanschouwd. Helaas duurde dit slechts ruim een half jaar voor mijn moeder. Begin januari 2016 verslechterde zij plotseling en een verdrietig wekenlang durend sterfbed volgde. De liefdevolle zorg van het hele Ehze-team voor haar, en tegelijkertijd voor mijn aangeslagen vader, maar ook voor mij, mijn broer en onze echtgenotes gedurende deze drie weken was hartverwarmend. De laatste week van ook nachtenlang waken waren voor mij, gesteund door Henk, in alle opzichten, onvergetelijk. Ik maak hier een diepe buiging voor. Een geankerde herinnering. Slechts een paar weken na het afscheid van mijn moeder, werd mijn vader ziek. We hadden op een opleving gehoopt, nadat alle bezorgdheid over mijn moeder was weggevallen, maar het tegenovergestelde gebeurde. Naast de rouw, na 63 jaar huwelijk nauwelijks te bevatten, liet zijn lichaam hem opeens snel in de steek. Nog een paar ziekenhuisopnames volgden, pijnlijke ingrepen moesten worden uitgevoerd, omdat vader het zelf wilde, niet opgaf en bleef vechten. Van iedereen van De Ehze werd veel gevraagd; dan was er weer hoop, dan weer uitzichtloosheid. Op 9 juli 2016 stierf mijn vader, vijf maanden na mijn moeder, in zijn eigen bed, op De Ehze, kijkend naar de schapen in de wei. Een week later haalde we hem voor de laatste keer op. En daar stonden ze allemaal weer langs het grindpad van Het Huis: een lange rij van hele lieve mensen. Een jaar De Ehze. Een warmer bad hadden mijn ouders, en wij voor ons ouders, niet kunnen wensen. Zon, rust, de natuur, het heerlijke eten, de lieve mensen, schilderles voor mijn moeder, een spelletje schaak voor mijn vader, Sinterklaas, Kerst en Nieuwjaar. Alles nog net één keertje, in alle rust, meegemaakt. Henk, Martin, alle fantastische teamleden: jullie allemaal hebben drie van onze vier (schoon)ouders nog een onvergetelijk jaar gegeven. Zo hadden we het gehoopt. Heel veel dank. Heiko Roelfsema, Ellecom

Heiko Roelfsema Ellecom

Geplaatst op zondag 16 april 2017

Kundig en liefdevol

Alle juichende woorden op deze plek zijn verdiend. Toen ik hoorde van Herbergier De Ehze en voorafgaand aan de kennismaking de referenties las, dacht ik: als maar de helft waar is, komen mijn oude, breekbare ouders heel goed terecht. Nu weet ik dat niemand genoegen hoeft te nemen met de helft, want al op de dag van de verhuizing zag ik mijn ouders opleven, dankzij de kundige en liefdevolle zorg en aandacht waarmee zij werden omringd. In de laatste fase van hun leven, waarin verwarring en ziekte niet zelden leidde tot somberheid, hebben zij weer kunnen genieten. Van de mooie natuur, van het geweldige terras, van de zekerheid dat er altijd iemand in de buurt was voor hulp en een gezellig praatje. En ze waren weer samen. Wat voorheen niet kon omdat mijn moeder moest revalideren na een val, kon hier gewoon wel. Bijna alles bleek te kunnen, en dat is een van de geheimen van De Ehze: er is geen standaard, geen model waarin de bewoners gepropt worden zodat ze passen in het protocol. Ja, het huis is mooi en de omgeving prachtig - een plek waar iedereen wel zou willen wonen, en toch is de manier waarop de vrouwen en mannen van de zorg onder leiding van Henk en Martin omgaan met oude, kwetsbare mensen het allerbelangrijkst. Ik kwam er graag, de Ehze was ook een beetje mijn huis geworden. Dat merkte ik vooral toen mijn ouders snel na elkaar overleden, en ikzelf werd omringd met kundige, liefdevolle zorg en aandacht. Heel veel dank voor alles.

Anneloes Timmerije Vorden

Geplaatst op zaterdag 17 december 2016

Fenomenaal

"Een warm bad, van de hel naar de hemel", zo noemde mijn tante haar verhuizing van een verzorgingshuis in Limburg naar De Ehze. Bij aankomst -na een moeizame taxirit- werd ze zonder veel omhaal van woorden in een fijne stoel gezet, plaid over haar heen, koffie erbij, rust. En alle stress en narigheid zijn in de weken daarna verdwenen; de intelligente, geestige en lieve vrouw die ze was, kwam weer naar voren. Ze heeft genoten van elke kleine attentie, alle hapjes en drankjes, het buiten zitten op het terras in de zomer, de kerstboom op de kamer, de gezelligheid van binnenlopende teamleden, alle vrolijkheid om haar heen, kortom alles wat voor Henk en Martin en het team zo gewoon is, maar wat volstrekt uniek is. De gesprekken met Henk waren een ijkpunt. Zo nuchter en reëel als hij over mensen in deze levensfase denkt en spreekt, daarmee hielp hij meer dan hij zelf weet. Ook in de tijd dat ze achteruit ging en zich steeds meer terugtrok in zichzelf heeft ze rust gekend, en de fenomenale zorg in haar laatste weken is voor ons een dierbare herinnering geworden. Duizendmaal dank voor alle liefdevolle zorg voor dr M.J.I. Bos, mijn tante.

Birgit de Beer van Beek Barberier, Frankrijk

Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2016

Goed gedaan.

Hier in Accra, Ghana staat op mijn bureau een prachtige foto van mijn moeder, vorig jaar genomen in de Ehze. Ze zit er op haar paasbest bij. Mooi gekapt, elegant gekleed en het allerbelangrijkste: heel gelukkig. Vlak voordat mijn vader overleed, 16 jaar geleden, vroeg hij aan zijn kinderen om goed voor mama te zorgen. In het begin hoefde dat niet en had ze alleen behoefte aan de gezelligheid van kinderen en kleinkinderen. Toen ze begon te dementeren, terwijl ze zelf dacht dat ze nog alles kon, viel het niet mee om haar verzorging goed te regelen. Veel kwam neer op mijn broers en haar zusjes. Uiteindelijk ging het thuis niet meer, maar in het verzorgingstehuis waar we een plek voor haar vonden, kon ze helemaal niet wennen. Ze vermagerde en werd depressief. Op afstand voelde ik me daar heel machteloos over, en helemaal toen het bericht kwam dat ze naar een crisisopvang zou moeten. Wat was het fijn dat we toen een plek in de Ehze voor haar vonden. Ze at heerlijk, zag er goed uit, genoot van de verzorging en het contact met de andere bewoners, en de depressie was helemaal over. Ik voelde me er zelf ook altijd welkom. Ze heeft er nog, geheel onverwacht, een paar mooie jaren gehad. Toen we met haar wegreden van de Ehze naar haar laatste rustplaats, uitgeleide gedaan door alle verzorg(st)ers, had ik het gevoel dat mijn vader even meekeek over mijn schouder en zei: goed gedaan jongens! Henk en Ehze-team: veel dank voor jullie goede zorgen. Mijn moeder en wij hadden het niet beter kunnen wensen.

Andy Wehkamp Accra, Ghana

Geplaatst op zaterdag 13 augustus 2016

Ik ook (als het zover is)

Toen ons moeder begoin te dementeren, en toenemend problemen had met haar evenwicht vonden we het niet meer verantwoord dat ze langer alleen bleef wonen, eb verhuisde ze naar een lokaal verpleegtehuis. Welk een teleurstelling. Al na korte tijd kregen we het bericht dat mijn moeder niet langer welkom was vanwege haar gedrag, het tehuis kon geen passende zorg bieden. We kregen kort de tijd om zelf een andere plaats voor haar te zoeken, indien wij niet zouden slagen zou opname op een crisisplaats plaatsvinden, locatie niet door de familie te bepalen. In allerijl werd gezocht naar een alternatief, en een van de eerste instellingen die bezocht werden was herbergier de Ehze. Welk een verademing , om de bewoners in de huiskamer te zien, keurig verzorgd en zichtbaar tevreden. Onze kennismaking met Henk verliep dermate positief dat we ter plekke besloten om een dag bedenktijd te vragen voor familieberaad. Omdat de famile in het buitenland verblijft ging dit telefonisch, en al terugrijdend konden we al voordat we bij Zutphen waren Henk uitsluitsel geven. Mijn moeder vertelden we dat ze naar een zorghotel zou gaan. Een weekje later de spullen verhuisd, mijn moeder kwam terug in een kamer met haar eigen spulletjes. Al tijdens de kennismaking met het personeel van de Ehze bleek dat er alles aan werd gedaan om mijn moeder zich snel thuis te laten voelen. Geweldig deze betrokkenheid van personeel en talrijke vrijwilligers. Mijn moeder voelde zich er al snel thuis, later zo zeer zelfs dat te ons vertelde dat ze opdracht had gegeven om de tuinbaken buiten te laten schilderen ! Haar verblijf van 3 jaar in de Ehze : We hadden het niet beter kunnen wensen. In tegenstelling tot andere (gesloten) inrichtingen houden de bewoners hier hun waardigheid. Keurig gekleed, gekapt en gemanicuurd, een plezier om op bezoek te gaan, een plezier om mee te eten, het klinkt afgezaagd, maar werkelijk, niets dan lof ! Hier wil ik later ook naar toe. Aan het einde van haar leven opnieuw. Niet de moeite doen om een afgerond leven te reanimeren (voor zover mogelijk), maar in alle waardigheid en in rust in eigen kamer kunnen overlijden. Henk, Martin het het hele team : bedankt! Herman Wehkamp

herman wehkamp enspijk

Geplaatst op donderdag 11 augustus 2016

De Ehze; tweede thuis

Onze altijd zeer actieve en zelfstandige 84-jarige vader Kees werd na een val opgenomen in een verpleeghuis voor herstel. De laatste jaren ging hij geestelijk ook achteruit en dat verergerde na deze val. Het was al snel duidelijk dat hij niet meer naar huis terug kon. Wij moesten op zoek naar een nieuwe woonplek. Diverse huizen hebben we bezocht, maar bij onze kennismaking met De Ehze, Henk en medewerkers, hadden wij direct het gevoel dat dit het goede huis zou zijn en Kees vond dat ook. Ons gevoel is juist en helemaal terecht gebleken, zelfs meer dan dat. Na jaren van zorgen, kregen ook wij rust, door de wijze waarop onze vader in De Ehze werd opgenomen. Zo respect- en liefdevol naar de bewoner, die mag zijn zoals hij is en leven zoals hij wenst, bovendien is de sfeer vrolijk, warm, hartelijk, gezellig, stimulerend en is de verzorging prima. Er is nog tijd en aandacht voor de individuele bewoner. Wij zagen de bijzondere band die Kees had met de medewerkers. Binnengekomen in een rolstoel, maar na enkele maanden al weer rock-’n-rollend met de danstherapeute. Niets moet, alles mag; na een concours kwamen we met paard in de trailer nog even op visite. Kees en de bewoners genoten van dit onverwachte bezoek van een paard. Geen slot op de deur! Het kerstdiner met familie is bijzonder en onvergetelijk. Henk vertelde in ons kennismakingsgesprek onder meer dat Kees tot het eind van zijn leven in De Ehze kon blijven. Hij heeft woord gehouden. Helaas kwam Kees’ overlijden al na 16 maanden. Na een operatie ging zijn gezondheid hard achteruit. Een heel zieke vader met veel pijn, zonder uitzicht op verbetering in een kille ziekenhuiskamer zonder aandacht voor de patiënt. Wanhopig overlegden wij de situatie met De Ehze. Wat waren we blij met hun adviezen en steun en met hun geruststellend voorstel om Kees thuis te laten komen om in zijn inmiddels vertrouwde omgeving in alle rust en zonder pijn toe te glijden naar het einde van zijn leven. Het zijn kleine gebaren, maar zo warmhartig; toen Kees terugkwam in zijn eigen appartement was er naast zijn bed een vaas met prachtige seringen neergezet. Ook zijn laatste dagen werd hij zo liefdevol verzorgd. Henk, Martin en alle medewerkers: heel veel dank. Jullie waren in alle opzichten een “thuis”, niet alleen voor Kees maar ook voor ons. Wij hopen dat jullie nog jaren doorgaan en dat nog heel veel bewoners hun ‘herberg’ bij De Ehze mogen vinden. Mary, Katinka en Chantal, dochters van Kees van der Weerden - Brummen

Mary van der Weerden Bilthoven

Geplaatst op woensdag 3 augustus 2016

Moe Nelly

7 JAREN OP VAKANTIE !!!! Onze moeder kwam in december 2007 in een bijna leeg huis, met warme mensen, op een schitterende locatie gelegen. Het was voor ons een grote stap om je moeder 145 km verder van haar geliefde Limburg te brengen. De laatste 8 maanden was ze bij mij in huis en ik had er erg veel moeite mee. We zijn drie keer gaan kijken en hebben ten slotte toch de knoop doorgehakt. Het ging om haar en niet de verre reis erna toe. Ze vond het er prachtig en genoot met volle teugen. Het liefste zat ze op het terras te genieten van de zon en het uitzicht. Moeder was een buitenmens en doordat ze hier woonde, heeft zeker haar leven verlengd. Ze vroeg naar een jaar of Martin en Henk het niet erg vonden dat ze zo lang daar op vakantie was. De zorg en de aandacht waren geweldig, chapeau. Zou ik nog een moeder hebben gehad( tweede) was ze weer naar de Ehze gegaan. Alle lieve mensen van de Ehze reuze bedankt. Katja en Peter

Roodbeen Waalre

Geplaatst op woensdag 17 februari 2016

Dit is de enige plek waar ik dan naartoe wil

zei mijn moeder 3 jaar geleden . Het kwartje dat het niet langer zo kon doorgaan viel langzaam - 7 maanden - na het overlijden van papa. Door achteruitgaand geheugen was het onmogelijke alleen te zijn. Mantelzorger en buren raakten over hun toeren. Na 63 jaar Zuid Limburg was het ook een beetje als thuiskomen, bijna weer terug bij de geboortegrond Twente. Vaak op familie-en tuinenbezoek in de Achterhoek. Na de verhuizing wist mama te vertellen dat ze met papa zelfs al eens bij De Ehze langs was geweest! Niemand had ooit gedacht dat onze zeer eigenzinnige moeder tot verhuizen te bewegen was. Maar Herbergier De Ehze riep en het is goed gekomen voor deze koppige, eigenzinnige, in ziekte angstig en eenzame mens. Liefde, toewijding, zorgzaamheid, opmerkzaamheid, respect voor de eigen identiteit, geduld, humor, acceptatie dat alles en nog veel meer heeft het team van Henk en Martin aan mijn moeder gegeven. Intens dankbaar zijn wij dat mijn moeder zo de laatste paar jaar van haar leven rust heeft gevonden en geluk, in ieder geval tevredenheid, door in Herbergier De Ehze te kunnen en mogen zijn de persoon die zij was. En zij niet alleen: zo'n 15 medebewoners worden door Henk's team op zo'n mooie manier begeleid dat zij ondanks hun ziekte waardig in familiaire kring hun leven waardevol kunnen leven. Wij kwamen altijd blij en opgewekt van een bezoek aan de Ehze vandaan. Henk en Martin, team, dank zij jullie allemaal is de wereld een stukje beter Namens de familie Marijke van Reedt Dortland-Minkhorst

Marijke van Reedt Dortland-Minkhorst Amstelveen

Geplaatst op woensdag 10 februari 2016

Dat doet goed

Na 9 maanden in de Herbergier te hebben gewoond vind ik het fijn om eens over onze moeder te berichten. 21 april 2015 is mijn moeder naar de Ehze verhuist. Zij wilde niet, er was niets mis met haar en ze kon toch niet zomaar verhuizen?? De waarheid was dat ze zeer mager zat te vereenzamen en aardig de weg kwijt was. We hebben de grote stap gewaagd en onze moeder afgeleverd in haar ingerichtte appartement Alleen op de eerste ochtend heeft ze mij gevraagd: hoe krijg ik nu al deze zooi weer terug in Westerbork? Sinds de tweede dag zegt ze: de mensen hier zijn alleraardigst, ik krijg heerlijk te eten en ze zorgen goed voor mij. Nooit heeft ze meer terug gewild naar haar oude stek. En dat is de verdienste van de lieve en zorgzame mensen van de Herbergier. Zij hebben voor haar een veilige en vrolijke plek gecreëerd. Ik ben iedere dag dankbaar dat het bestaat en dat onze moeder er kan en mag wonen. Ik wens jullie alle goeds toe! Lieve groeten van Linda

Linda Dieren

Geplaatst op dinsdag 19 januari 2016

De juiste keuze.

De juiste keuze. Ik kan het beste aangeven wat De Ehze voor mij betekend heeft door een gedeelte te citeren uit de toespraak die ik hield bij mijn moeders uitvaart: “In januari 2011 ging moeder geestelijk en lichamelijk ernstig achteruit. Met de ‘mantelzorg’ liepen wij voortdurend achter de feiten aan. Voorjaar 2012 was de situatie voor ons en de thuiszorg onhoudbaar. Herbergier De Ehze was de redder in de nood en op 17 juni verhuisde moeder naar haar appartement in Almen. Daar bleek dat de medewerkers van De Ehze inlevingsvermogen en incasseringsvermogen hebben en begrijpen dat een nieuwe bewoonster niet alleen haar kleren en meubeltjes meeneemt, maar ook haar hele persoonlijkheid en levensgeschiedenis. Voor hun wijze van bejegening van moeder zijn wij Henk en zijn medewerkers dankbaar. Moeders leven werd weer leefbaar, de mantelzorg voor mij hanteerbaar en de enorme knoop in mijn maag, verdween”. Op 22 april van dit jaar liet moeders geest het leven los en is zij rustig gestorven na bijna 3 jaar in De Ehze gewoond te hebben. Ik kan alleen maar wensen dat een ieder in een vergelijkbare situatie de mogelijkheid heeft dat zijn/haar familielid in De Ehze terecht kan. Geschreven ook namens mijn broers, Juul Simon Thomas

Juul Simon Thomas Zutphen

Geplaatst op zondag 14 juni 2015

De laatste reis van mijn moeder.

Vlak voor haar vertrek naar de Ehze zei ze “kan ik daar wel ontbijt op bed krijgen?” Ja mam we hebben het gevraagd en dat kan. Maar gek genoeg heeft ze vanaf dag 1 in de eetzaal ontbeten. Waarom werd ons na ruim een jaar pas duidelijk. “Het is echt een geweldig hotel en ze zijn hier allerliefst voor mij.” Toen ze net op de Ehze woonde was ze helemaal van slag en de weg kwijt. Papa pas overleden, thuis met alle dagen hulp en zorg de klok rond, was ze in de war. Teveel gezichten, teveel veranderingen elke dag weer. Wij waren al op zoek naar een warm thuis, waar ze op haar eigen stijlvolle wijze kon leven. Na enkele tia’s rond de Kerst was ze angstig en dwaalde door het huis, wat ze niet meer herkende. Tijd om te gaan en gelukkig kon de Ehze haar opvangen. Eenmaal in de Ehze zagen wij haar opbloeien, ze werd weer de dame die ze was geweest met haar eigen aardigheden, maar wel zachter en hartelijker en met een hoger knuffelgehalte. De enige die haar Riek mocht noemen was Henk, maar mannen hadden altijd al een streepje voor. De medewerkers en vrijwilligers waren altijd heel positief over haar en vonden haar zo vrolijk. Als het weer het toeliet ging ze er elke dag op uit. Eerst met vriendinnen en later met haar vriend “die aardige man van het Waterschap.” Elke dag de krant en een puzzel, soms wat van slag maar vaak blij en stralend als ze je zag. “Kind wat heerlijk dat je er bent.” Altijd ’s middags een glaasje met wat blokjes kaas. Als een spinnende poes op de bank, er helemaal thuis. Toch nog vrij plotseling werd ze niet goed, dat gaf ze ook zelf aan. In heel korte tijd zagen we haar snel achteruit gaan. Als heel vanzelfsprekend deden alle mensen van de Ehze alles om haar leven zo prettig mogelijk te maken. Omringd met zorg, koestering, respect en liefde is ze vertrokken op haar laatste reis. “De Ehze Chapeau” want wat jullie presteren is onbetaalbaar.

Doki Roelfsema-ter Braake, Henriëtte ter Braake en Gerard ter Braake Spa

Geplaatst op maandag 6 april 2015

Mijn vader's fijne jaren op De Ehze

De laatste jaren van zijn leven heeft onze vader op De Ehze doorgebracht. Zelfstandig in zijn eigen huis ging het op een gegeven moment echt niet meer. Bij hem op bezoek gaan was een spannende gebeurtenis. Wat zouden we nu weer aantreffen, wat is er de laatste dagen gebeurd? En als wij weer naar ons eigen huis en gezin gingen vroegen we ons al af hoe het met hem tot het volgende bezoek zou gaan. Een situatie die voor hem en voor ons niet meer houdbaar was. Wij prijzen ons gelukkig dat wij De Ehze voor hem hebben gevonden. Papa werd er gelijk liefdevol opgevangen en in De Ehze familie opgenomen. In een paar dagen was er er al helemaal thuis. Naar zijn eigen huis heeft hij nooit meer gevraagd. Veiligheid, geborgenheid, gezelschap, uitstekende verzorging, een nieuw thuis. Voor hem en ook wel voor ons. Dat is wat De Ehze is. Dit heeft papa veel rust gegeven en ons ook. We hadden het samen niet beter kunnen bedenken. Wij bedanken, mede namens papa, Henk en Martin, alle medewerksters en vrijwilligers voor de mooie tijd die zij onze vader hebben gegeven. Wij houden wij een hele goede en fijne herinnering aan De Ehze.

Peter Lussing Hoofddorp

Geplaatst op zondag 8 februari 2015

Dank, lieve mensen van de Ehze!

Dank, lieve mensen van de Ehze, waar mijn moeder de laatste vijf jaar van haar leven zo warm en liefdevol verzorgd is. Aan hen is het geweest om het moeilijke proces te begeleiden waarin mijn moeder van de fase ‘wars van een rollator’, reislustig, de krant dagelijks lezend en druk telefonerend, vrede moest leren vinden met een ander bestaan. Een bestaan van steeds meer functies die wegvielen. En ze had een schrikbeeld, dat ze in haar topjaren beschreef als ‘in een spijlen bedje’ of als zo verschrikkelijk eenzaam, geparkeerd in een rolstoel in een gang, alleen nog maar starend. Lieve mensen van de Ehze, het is jullie onvolprezen warme zorg geweest die in plaats van dat schrikbeeld een mooi en warm, zacht afscheid, mogelijk heeft gemaakt. Met lachjes en vrolijkheid tot het eind en altijd, altijd, altijd, dat respect en waardigheid. Jullie zijn geweldig geweest. En mijn moeder hield van jullie.

Niene Oepkes Utrecht

Geplaatst op vrijdag 18 juli 2014

Gelukkige jaren

Toen mijn vader naar de Ehze kwam was hij 97 jaar. Hij kwam uit een reguliere instelling in Zeist waar hij twee jaar had gewoond. In die twee jaar was hij ernstig achteruit gegaan. Het laatste jaar kwam hij zijn kamer niet meer uit, raakte dag- en nachtritme kwijt, at niet meer goed en gaf expliciet aan dat hij dood wilde. In een van zijn betere momenten had hij ingestemd met het plan van zijn kinderen om te verhuizen en omdat ik in de buurt van Almen woon kwam hij naar de Ehze. De dag van de verhuizing was hij echter in vol verzet en hield zich onbenaderbaar. Hij heeft ruim anderhalf jaar nog in de Ehze gewoond. Hij kreeg er een ruime kamer, maar binnen enkele dagen kwam hij er alleen nog om te slapen. De man die daarvoor op geen enkele manier mee wilde doen aan gezamenlijke activiteiten zat nu elke dag in de huiskamer en at samen met zijn medebewoners in de eetkamer en geen magnetronmaaltijd zoals hij gewend was, maar vers eten uit de eigen keuken door de eigen kok. Er werd met hem gezongen en gewandeld en toen het zomer werd hij genoot op het terras van het prachtige uitzicht. In het contact met de verzorgenden kreeg hij zijn gevoel voor humor weer terug en met regelmaat filosofeerde hij over wat er moest gebeuren als hij honderd zou worden. Zo oud is hij niet geworden, als was hij op een maand na 99 jaar. In december vorig jaar kwam hij op zijn kamer te vallen en hoewel er objectief gezien geen sprake van letsel was, bleek het toch het begin te zijn van een vrij snel verval van krachten. Tot op het laatst is hij liefdevol verzorgd en hij is waardig en vredig gestorven. Kortom: wat mijn vader op de Ehze heeft ervaren aan aandachtige en professionele zorg wens ik ieder toe die in een dergelijke hulpbehoeftige situatie terechtkomt. Kees Haagen jr. Laren (gld)

Kees Haagen Laren gld.

Geplaatst op dinsdag 24 juni 2014

Zorg die past als een jas

Onze beider ouders hebben in de Ehze gewoond, eerst is moeder op 29 mei 2008 gekomen en vlak voor vaders verjaardag. Op 29 augustus 2008 ging vader "uit logeren", want die kon Friesland niet verlaten. Dan konden ze samen op 2 september de verjaardag vieren samen met de kinderen en kleinkinderen. Het moest maar zo als het dan toch niet anders kon. En voor mijn vader was de Ehze een "prima hotel", zo gastvrij en aardige mensen, dat hij graag nog wat langer wilde blijven als dat mocht. En zo geschiede dat mijn vader met heel veel plezier nog 4 1/2 jaar is gebleven, nadat onze moeder inmiddels was overleden. Ook als kinderen van zorgbehoevende ouders hebben we veel gehoor gekregen in de Ehze(waarvan vader dementerend was en moeder na een zwaar letsel met de fiets jaren eerder weer probeerde op de been te komen). Je voelde je er echt thuis, altijd een warm welkom en een luisterend oor. De zorg die mijn ouders in de Ehze kregen was geweldig. Voor mij zijn Henk en Martin met hun team Kanjers. Je krijgt in de Ehze de zorg die past als een jas. Ik kan het een ieder aanraden. Mocht ik later zelf ooit in die omstandigheden komen dan hoop ik echt dat er voor mij ook zo'n plekje als de Ehze is.

Liesbeth van der Vegt-Visser Heerenveen

Geplaatst op woensdag 18 juni 2014

Dit gun je iedereen die zorg nodig heeft

Zowel mijn moeder als vader zijn bewoners van De Ehze geweest. Mijn moeder kwam als eerste waarna mijn vader enkele maanden later ook bewoner werd. Beiden hebben die zorg ontvangen die zij nodig hadden (en meer) en die werd met veel aandacht voor de mens gegeven. Naast de noodzakelijke lichamelijke zorg die zij nodig hadden hebben zij ook uitstekende zorg ontvangen op het gebied van wonen en, zoals dat zo mooi heet, de inwendige mens. Er wordt door alle medewerkers veel zorg en aandacht besteed aan de kwaliteit van leven voor hun bewoners. Wat ook een sterk punt is van het team van alle medewerkers is de aandacht voor de familie. Als je op bezoek komt voel je je altijd welkom. Naast het uitwisselen van informatie over het wel en wee van je ouders nemen ze ook de tijd om over andere zaken te praten. Ook op het moment dat een van je ouders komt te overlijden gaat dit gepaard met uitstekende zorg en aandacht voor de familie. Na het overlijden van mijn moeder heeft mijn vader nog ca. 4 jaar in de Ehze gewoond. Hij werd dementerend en ze hebben hun handen af en toe vol gehad aan hem, maar niets was te veel voor hen. Niets dan complimenten. Ik teken er voor als ik, wanneer ik tegen die tijd de nodige zorg nodig heb, terecht kom in een omgeving als De Ehze. Niets dan lof voor Henk, Martin en hun team. Yttje Visser

Yttje Visser Den Haag

Geplaatst op dinsdag 17 juni 2014

Hoge zorg kwaliteit

Mijn ouders werden beide in de zelfde tijd verpleeghuiszorg afhankelijk. Wat fijn was het dat er juist toen op de Ehze de mogelijkheid was om samen op te nemen. In het ruime kamer/ appartement, gelukkig nog tussen het hun zo vertrouwde meubilair. De verhuizing was enorm ingrijpend voor mijn ouders. Maar steeds werd de onrust die dit meebracht rustig en zorgvuldig opgevangen door Henk en de andere deskundige medewerkers. Ondanks dat hun laatste anderhalf jaar met ingrijpend lichamelijk ongemak verliep hebben ze ook genoten. Van de goede zorg, de uitgebreide lekkere maaltijden, hapjes en drankjes, het huiselijke karakter van de zorg – zonder haast, het dagelijks buiten kunnen zijn, wandelen, “rolstoelen” rondom het prachtige landgoed. Als de zon scheen en de temperatuur het enigszins toe liet brachten zij de meeste tijd door op het mooie terras, met het ongelooflijk prachtige uitzicht. Zon gebruind, alsof ze op vakantie waren. De goede liefdevolle zorg die mijn ouders mochten ontvangen van het team van de Ehze heeft hen en mij enorm gesteund in die laatste moeilijke tijd. Zo kan verpleegzorg ook zijn. Hoge kwaliteit van zorg die ik elke oudere die dit nodig heeft van harte toe wens! Heel veel dank nogmaals, Henk, Martin het hele Ehze team! Betteke Visserman, Zutphen

betteke Zutphen

Geplaatst op zondag 15 juni 2014

Vader had een prima tijd op de Ehze!

Het was voor onze vader een grote stap om op 95-jarige leeftijd nog te moeten verhuizen, maar wij konden hem thuis niet meer de gespecialiseerde zorg bieden die hij in steeds grotere mate nodig had. Hij had zijn hele leven buiten gewoond, midden in de natuur en een appartementje in een betontoren in de stad was voor ons dan ook absoluut geen optie. Gelukkig kwamen wij in contact met Henk en Martin van De Ehze en de beslissing was snel genomen. Een beslissing waar wij nooit spijt van hebben gehad! Vader voelde zich er vanaf het begin helemaal thuis. Hij had een mooi appartement met uitzicht op prachtige beuken en als het weer het toeliet zat hij heerlijk op het terras. De verzorging die hij kreeg was geweldig. Iedereen had alle tijd voor hem en altijd een hartelijk woord. De kleinschaligheid van de Ehze gaf je ook het gevoel in een familiehuis te zijn en ook wij, zijn kinderen, voelden ons daar heel erg welkom. Vader heeft helaas maar een jaar van deze super-verzorging kunnen genieten. Hij is in mei overleden. De hulp en aandacht die wij ontvingen tijdens vaders laatste dagen hebben ons er ook doorheen geholpen! Dank aan alle verzorgers(-sters).

Floor van der Wart Eerbeek

Geplaatst op vrijdag 13 juni 2014

terugblik

Terugkijkend op de periode dat mijn moeder in jullie prachtige huis heeft gewoond, voel ik vooral dankbaarheid. Mijn moeder komt uit Den Haag en we hebben in eerste instantie in Den Haag en omgeving naar een fijne plaats voor haar gezocht. Een tip van een vriendin die met haar ouders goede ervaringen had met de Ehze heeft ons hier naar toe geleid. De verwachtingen waren dan ook van meet af aan hoog gespannen. We zochten het beste en we hoopten dat we dat gevonden hadden bij de Ehze. Deze hoge verwachtingen zijn zeker waargemaakt. de verzorging van mijn dementerende moeder was liefdevol en aandachtig. de communicatie met ons helder en vriendelijk. We hebben zo onze moeder in haar laatste, moeilijke, fase het beste kunnen geven wat we konden, en daar ben ik ook nu nog blij mee. Dank aan Henk en Martin en alle andere lieve medewerkers va de Ehze.

Frank van Velthoven Zutphen

Geplaatst op vrijdag 13 juni 2014

bedankt!

Mijn(onze moeder) woonde vier jaar op de Ehze. Een aantal jaren geleden ging het ineens helemaal mis met haar,we wisten dat ze dementie had maar dat ging lang redelijk goed thuis met veel aandacht van mijn broer. Zoals het met deze ziekte kan gaan ging het ook bij haar met een grote stap achteruit.Wat waren we blij dat er een plekje voor haar was op de Ehze.Het was moeilijk voor haar in het begin maar volgens Henk zou er een dag komen dat ze er heel tevreden zou zijn en ook gewoon beneden zou zitten en eten en hij kreeg gelijk.Natuurlijk waren er soms wel dingen die je anders zou willen zien maar ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden dat deze zorgzame mensen deden waar ik eigenlijk geen zin in had. Ze heeft er vier "goede "jaren gehad,toen het einde kwam was er zorg voor ons!!! Ze mocht gewoon op haar plek blijven tot de begrafenis,dit deed ons zo goed. Dit is een plek waar ik zelf naar toe zo willen als het eenmaal op mijn pad zou komen. Ik denk nog dagelijks aan haar en aan de Ehze,ze hebben de hele moeilijke tijd voor ons dragelijk gemaakt,waarvoor nogmaals dank. Ine Versteegh

Ine Versteegh apeldoorn

Geplaatst op donderdag 12 juni 2014

prima verzorging

Op 25 december 2012 is onze moeder op de leeftijd van ruim 91 jaar op de Ehze overleden. Zi woonde daar sinds oktober 2011. Ik wil Henk en Martin en alle andere medewerkers bijzonder hartelijk danken voor de fijne tijd die mijn moeder bij jullie heeft gehad. Ik weet zeker dat ze dat ze alle zorg heel fijn heeft gevonden. We missen haar. Jullie allen veel plezier in je werk.

Hans Hoftijzer Almen

Geplaatst op dinsdag 5 februari 2013

Schrijf ook in ons gastenboek

Alle velden met een * zijn verplicht.


*

*

*

*