Nu zitten meneer en mevrouw Nijboer er ontspannen bij, maar dat is werkelijk wel eens anders geweest. Door een halfzijdige verlamming is mevrouw Nijboer afhankelijk van haar rolstoel en bij veel dagelijkse handelingen is hulp nodig. ‘Dat heb ik zolang mogelijk volgehouden’, zegt meneer Nijboer. ‘Het sloopte me. Ik woog op een gegeven moment nog maar 54 kilo en moest hals over kop het ziekenhuis in.’ Zo kwam het echtpaar in een prachtige zorgvilla, midden in de Veluwse bossen. ‘Dat lag daar erg mooi, daar was niets mis mee’, zegt mevrouw Nijboer. ‘Maar ik kon met mijn rolstoel nauwelijks naar buiten, en familie kon er ook moeilijk komen.’ De Herbergier in Terborg bleek een goed alternatief. Gelegen aan de Hoofdstraat, weer midden in het volle leven.
‘Op mooie dagen kunnen we nu samen in de buurt naar winkels. Of we gaan er met de aangepaste auto op uit.’ Het woord ‘vervelen’ komt in het woordenboek van meneer en mevrouw Nijboer niet voor. Fred Kramer, de zorgondernemer in Terborg, had opgevangen dat meneer Nijboer vroeger kippen had gehouden. ‘Toen hebben ze speciaal voor mij een kippenren gebouwd, pal onder ons raam. Dat leek Fred ook wel leuk voor de andere gasten.’ Als meneer Nijboer zo tussen zijn kippen rondscharrelt, zet mevrouw Nijboer binnen de computer aan. ‘Dan doe ik spelletjes. Of ik stuur en lees mailtjes.’ Meneer en mevrouw Nijboer voelen zich bevoorrecht: ‘We wonen samen, dat is prachtig. Bezoek kan altijd binnenkomen en we krijgen ook nog eens de zorg die we nodig hebben.’