Een stevige hand, door de zon gebronsde huid, een vrolijke blik – niets verraadt nog dat mevrouw Leek vanuit een crisissituatie in Herbergier Heerde terechtkwam. Ze is bijna klaar met een vuistdikke thriller van een Zweedse schrijver. En er liggen nog wel wat boeken klaar om gelezen te worden. Terugblikkend weet mevrouw Leek wel ongeveer dat het een paar maanden geleden stukken minder ging. ‘Ik was thuis gevallen en had mijn heup gebroken. Zo kwam ik terecht in een seniorenwoning ergens in een heel groene en rustige omgeving. Op een gegeven moment ging ’t mis met me. Ik hoorde stemmen. Ging ’s nachts aan de wandel. Ik denk achteraf dat het misschien wel wat tè rustig was. Ik sprak eigenlijk zelden iemand, kwam er bijna niet meer uit.’
In Herbergier Heerde werd de Haldol op enig moment vervangen door een wijntje bij het eten. Waar mevrouw Leek anders al om half acht ’s avonds scheefgezakt in een stoel zat, leefde ze stukje bij beetje op. ‘Nu scharrel ik hier lekker wat rond. Als ik zin heb, help ik met aardappels schillen. Of ik ga Gerrit en Riny helpen met boodschappen doen in het dorp. En af en toe wil ik wel wat in de voortuin schoffelen. Ik heb het geweldig naar m’n zin, heb geen seconde hoeven wennen. Ik voel me eigenlijk elke dag alsof ik vakantie heb. Ja, voor de kinderen is dit natuurlijk ook een enorme geruststelling. Ze genieten met me mee!’