Je hart volgen. Dat is het levensmotto van Wim en Nicolette van Bavel, zorgondernemers van Herbergier Velp. Varen op je intuïtie, het leven nemen zoals het komt. Bij dat leven hoort ook het overlijden. ‘Juist dan merk je hoe intens we eigenlijk met z’n allen samenleven, medewerkers, gasten èn familie. Ook het ziekbed voorafgaand aan een overlijden beleven we gezamenlijk, in onze kleine gemeenschap. Het is fijn als je dan achteraf hoort dat familie onze Herbergier echt als het thuis van onze gasten ervaart. Ze voelen zich juist ook in die laatste dagen op elk moment van de dag welkom.
Heel opmerkelijk is dat sommige gasten dan echt nog iets voor de overledene willen betekenen, dat ze betrokken willen zijn bij het afscheid. Zo hechtte één van onze gasten sterk aan etiquette. Toen een andere gast overleed, wilde hij erg graag dat afscheid mee-organiseren. Daar nemen we dan alle tijd voor, we hebben geen enkel protocol, geen gewoontes.’ De eerste gast die in Herbergier Velp overleed wordt op een heel bijzondere manier herdacht. In een straatje naast de mooie villa hangt een heus straatnaambordje: Rue Bénard. ‘Deze meneer had op ons allemaal enorme indruk gemaakt. Toen kwam iemand op het idee om dit straatje naar hem te vernoemen. Zo denken we, als we wat met andere gasten door de tuin wandelen, nog dagelijks aan hem. Het zijn van die ogenschijnlijk kleine dingen, maar het is precies waarom we ooit aan een Herbergier zijn begonnen.’