Herbergier Bartlehiem

Testimonials

Vestigingen
Herbergier Bartlehiem

Draaglijk en waardevol

Toen we te horen kregen dat onze moeder Lewy Body Dementie had, wisten we dat ze vroeg of laat niet meer zelfstandig zou kunnen wonen en dat we ons daarop moesten voorbereiden.

Na jarenlang mantelzorgen kwam het onvermijdelijke moment dat we de zorg uit handen moesten geven. Het was niet eenvoudig om de zorg voor onze moeder, toen ze op haar kwetsbaarst was, over te dragen aan anderen.

Toen het echt niet meer ging  kon ze gelukkig bij jullie in de Herbergier terecht. Wat ons aansprak was de kleinschaligheid, de huiselijkheid, de toewijding, de rust die er heerste, de huisdieren, de gezelligheid (met op z’n tijd een glaasje), de activiteiten en de prachtige locatie met een mooie tuin aan het water. 

Ondanks dit alles en de liefdevolle zorg die ze van jullie kreeg zei ze vaak dat ze naar huis wilde, ze had er veel moeite mee de regie uit handen te geven, dat is jullie niet ontgaan. Op bewonderenswaardige wijze wisten jullie daar mee om te gaan. Wij zagen dat ze het goed had bij jullie en dat beaamde ze dan ook wel weer. Ze zorgen goed voor me, zei ze meermaals.

Al met al heeft ze zo’n anderhalf jaar bij jullie gewoond. Er waren ups en downs en het was zeker niet altijd gemakkelijk, maar we hebben een goed gevoel bij die periode en we zochten haar altijd met plezier op. Mede omdat we ons zo welkom voelden en dat gold ook voor onze honden. Wat vond ze het altijd fijn die weer te zien. Omgekeerd  waren zij ook altijd blij om “oma” te zien en ook met de andere bewoners was er vaak wel even contact.

Het gevoel dat we de zorg konden delen en tot het eind toe met een gerust gevoel aan jullie konden overlaten, maakte deze periode -  óók met z'n verdrietige momenten - dragelijk en  waardevol.

Anita

 

Eén grote familie

Mijn vader woonde tot zijn 95ste in zijn eigen huis, met steeds meer, goede en ook ‘warme en betrokken’, thuiszorg. Hij voelde zich desondanks steeds eenzamer worden, de dagen gingen steeds meer op elkaar lijken, hij kwam niet verder meer dan zijn huis en tuin. Totdat hij ging verhuizen naar de Herbergier!! Dat was op het moment dat hij meer zorg nodig had dan de thuiszorg hem kon bieden.Hij moest in het begin echt wennen: je bent 95 jaar en opeens woon je in een ander huis en maak je deel uit van een groep, maar dat kwam na enige tijd goed.…

De Herbergier is een instelling voor kleinschalig wonen op een prachtige plek aan de Dokkumer Ee. Dat was werkelijk een lot uit de loterij. Een instelling met veel vrijheid, geen gesloten deuren. Buiten liepen de pony’s, de Berner Sennenhond en de kippen van Oeds en Judith rond het huis, binnen liepen een paar poezen rond. Rond het huis waren ruime terrassen en aan de Dokkumer Ee stond een soort theehuisje. Je kon daar heerlijk zitten, je krantje lezen en zelfs naar muziek luisteren. Je had uitzicht op het Elfstedenbruggetje van Bartlehiem. De hele dag voeren er bootjes langs.

Het voelde daar als één grote familie: de bewoners, het personeel en de familie/bezoekers die geregeld langs kwamen. Het was er gezellig, er werd muziek gemaakt, piano gespeeld, geschilderd, aan beweging gedaan, geheugenspelletjes gedaan, samen werden er kruiswoordpuzzels opgelost. Er werden uitjes georganiseerd in de omgeving. Ook voor de inwendige mens werd gedurende de hele dag erg goed gezorgd. Een open keuken maakte deel uit van een ruime huiskamer. En op momenten dat je liever op jezelf wilde zijn, was je op je eigen ruime kamer.

En nog belangrijker dan alles wat we hiervoor al hebben opgenoemd: het personeel is zo toegewijd, bekwaam, geduldig, tactvol, en liefdevol. En ze bleken ook uitstekend geschoold te zijn om mijn vader tot het allerlaatste moment in zijn leven te begeleiden. 

We zijn het personeel en de vrijwilligers van de Herbergier ontzettend dankbaar voor de mooie tijd die mijn vader in de Herbergier heeft mogen doorbrengen!

Folkert Wierda

 

“Je kan wel merken dat dit een huis is voor mensen met geheugenproblemen”

Een vergeetachtige moeder die ook nog in een rolstoel terecht kwam. Ze werd echt hulpbehoevend. Waar moest ze gaan wonen? Na een deprimerende rondtocht langs diverse verzorgingshuizen kwamen we bij toeval op het spoor van de Herbergier in Bartlehiem. Ik dacht, mijn moeder die veel van schaatsen en zeilen houdt, vindt dit vast prachtige en iconische plek.

Ze kon echt genieten om aan de waterkant naar de bootjes te kijken. Zwaaien naar de schippers en hun bemanning. Ze deed dit met mooi weer maar zeker ook als het weer wat minder was. Het iconische van deze plek kreeg ze minder mee. Er kwamen fietsers, wandelaars, roeiers, kanoërs, suppers, oude auto’s, motoren, brommers en een onofficiële schaatstocht langs. Allemaal bezig de 11 steden af te leggen. Ze vond dat mooi.

De warmte en aandacht van personeel een vrijwilligers deed haar heel goed. Ze kon haar verhaal kwijt over haar tijd als kleuterjuf en de voor haar traumatische periode van de 2de wereldoorlog. De mate van haar dementie drong niet echt tot mijn moeder door. Ze vond zichtzelf wel wat vergeetachtig maar daarvoor had ze nog niet echt hulp nodig. “Je kan wel merken dat dit een huis is voor mensen met geheugenproblemen” zei ze mij bijna elke keer als ik er was.

De betrokkenheid, zorgvuldigheid, warmte en aandacht van Oeds en Judith, personeel en vrijwilligers gaven mij veel vertrouwen dat ze hier in goede handen was.

Gé van Zaane

Delen: