Herbergier Bartlehiem

Boek 'Vensters met Verhalen' is gereed.

Uit de huizen
Herbergier Bartlehiem

Na de gelijknamige expositie is er nu ook het boek ‘Vensters met Verhalen’ van Oeds Visser: een bundeling van ruim 70 korte verhalen over wat het met je doet als je vader of moeder dementie heeft.

‘Het is vergane glorie’, zei een zoon tegen mij. We waren in gesprek over zijn moeder.

‘Het gaat helemaal niet goed met haar. Er is geen contact meer mogelijk. Ze eet, ze drinkt, ze poept, ze plast en ze haalt adem. Verder is het niets. Ik vind het vreselijk haar zo te zien.’

Dat was schrikken. Ik vond het juist goed met haar gaan. Ze was hersteld na een valpartij en kon weer redelijk eten en drinken. Ze was erg in de war geweest, maar reageerde weer op contact en haar humor kwam terug.

Haar zoon zag dat anders.

Bovenstaande tekst was voor Oeds de aanleiding om in gesprek te gaan met kinderen wiens ouder dementie heeft. Om er zelf als verpleegkundige/zorgondernemer van te leren. Hij sprak over de verschillende fasen in het proces: van de eerste signalen tot de verhuizing naar bijvoorbeeld Herbergier Bartlehiem, sinds 2010 gerund door Oeds en zijn vrouw Judith.

Inkijkje in wereld van dementie

Het boek Vensters met Verhalen geeft een indringend inkijkje in de wereld van dementie. De ruim 70 verhalen samen vormen een actueel boek dat op een ontroerende en aansprekende manier laat zien dat ieder verhaal uniek is, ook omdat de verhalen herkenbaar zijn voor veel mensen die in dezelfde situatie verkeren.

Het boek bestellen kan hier door een mail te sturen naar bartlehiem@herbergier.nl

De prijs van het boek is € 16,50. Verzendkosten zijn € 2,45.

Citaat:

De verhuizers waren klaar en gingen weer weg. Wij zaten op de bank even bij te komen van het werk en dronken koffie. Ik zag een omslag bij mijn moeder.

‘Ja, maar,’ zei ze, ‘ik blijf hier niet.’

‘Ja,’ zei ik, ‘we hebben je net verhuisd.’

‘Maar eh, ik blijf hier niet hoor.’

‘Ja, zeker wel. We hebben net je spullen hierheen verhuisd. Hier ga je nu wonen, snap je, vlakbij mij.’

‘Nee, ik ga weer naar huis, want anders dan…’ Ze maakte een gebaar met haar hand langs haar keel. Toen begon ze te huilen.