Herbergier Bartlehiem

Testimonial

Vestigingen
Herbergier Bartlehiem

Stapje voor stapje van het vertrouwde thuis naar Herbergier Bartlehiem in Wyns

Al een aantal jaren was duidelijk dat mijn moeder wat vergeetachtiger werd. Eerst dachten of hoopten we dat dit te maken had met de zorg die mijn moeder voor mijn vader had. Hij werd steeds hulpbehoevender en mijn moeder pakte die zorg helemaal in haar eentje op. Hulp van buitenaf wilden ze niet, want ‘wij redden het zo nog best met z’n tweetjes’. Wij als kinderen probeerden mijn ouders zoveel mogelijk bij te staan, maar we wonen niet naast de deur.

Er kwam een kink in de kabel toen mijn moeder haar heup brak. Ze werd geopereerd en moest daarna gaan revalideren. Mijn vader kon niet alleen thuisblijven, maar gelukkig konden ze samen terecht in het revalidatiecentrum bij hen in de buurt. Na een revalidatieperiode van een maand konden mijn ouders weer samen  naar huis om het leven daar te hervatten. Maar nu moest er wel een stap terug gezet worden wat betreft hun zelfstandigheid. De Buurtzorg werd ingezet en ook buren en vrienden hielden een oogje in het zeil. Wij als kinderen kwamen elke week langs om de boodschappen, de administratie en andere hand- en spandiensten te doen.In die periode is de diagnose van dementie bij mijn moeder vastgesteld. Aan de ene kant wilden we graag weten of onze vermoedens klopten, maar aan de andere kant hadden we deze diagnose ook nodig voor een indicatie in het geval dat mijn moeder niet meer thuis zou kunnen blijven wonen.Intussen kabbelden mijn ouders rustig door in hun vertrouwde omgeving. Tot mijn vader na twee jaar overleed.

Mijn moeder bleef alleen achter in het huis waar ze al dertig jaar woonde. De Buurtzorg bleef komen en met veel aanloop van buren, familie en vrienden had ze het prima naar haar zin. Ze kookte nog zelf, deed de was, streek en deed andere klusjes. Ze had vaste tijden van eten, koffiedrinken, naar bed gaan en opstaan. Ondanks dat de thuissituatie kwetsbaarder werd, zorgde de structuur ervoor dat ze zich staande wist te houden. Als kinderen bleven we elke week langskomen en belden haar ook elke dag even. Maar op een ochtend vond de Buurtzorg mijn moeder in de badkamer. Ze was gevallen en had zo’n pijn dat ze voor een zogenaamde short-stay opgenomen moest worden in een verpleegtehuis. Het was de bedoeling dat ze na enkele weken rust en verzorging weer naar huis zo gaan, maar al gauw bleek dat dat niet meer verantwoord was. We moesten nu echt gaan kijken naar een tehuis waar ze zou moeten gaan wonen.

En zo moesten we opnieuw een stap zetten, deze keer een heel grote. Na een zorgvuldige oriëntatie en het bezoeken van enkele tehuizen, kwamen we terecht bij Herbergier Bartlehiem in Wyns. In de Herbergier wonen 17 bewoners. Elk van de bewoners heeft een eigen zit/slaapkamer met een badkamer waarin zich ook een toilet bevindt. Er is een gemeenschappelijke woonkamer en buiten is alle gelegenheid om lekker in het zonnetje te zitten of in het tuinhuis aan de Ee. Elke zomer varen daar veel bootjes langs en er wordt dan over en weer uitbundig gezwaaid. Mocht er ooit nog eens een Elfstedentocht plaatsvinden, dan zitten de bewoners van Herbergier Bartlehiem op de eerste rang.

Voor mijn moeder was het een hele stap om naar de Herbergier te verhuizen, want ze was erg gehecht aan haar zelfstandigheid. Toch had ze er de laatste twee en een half jaar van haar leven een heel mooi plekje. De medewerkers van de Herbergier doen er alles aan om het gezellig te maken. Er wordt lekker gekookt, er is een koekje bij de koffie of thee, in het weekend wordt er een taart of cake gebakken en bewoners mogen bij dat alles mee helpen als ze dat willen. Er worden uitstapjes gemaakt naar bijvoorbeeld een museum of het Zeehondencentrum, er wordt gefietst op de duo-fiets, gewandeld, gegymd en getuinierd. Verder zijn er creatieve activiteiten en soms ook optredens van koortjes of muzikanten. En natuurlijk worden oud Hollandse liedjes onder begeleiding van een piano gezongen, puzzels gelegd en spelletjes en quizzen gedaan.

Er is dus voor ieder wat wils, maar niemand hoeft mee te doen. Het is ook prima als iemand even rustig op zijn of haar eigen kamer wil zitten. Die rust wordt bovendien opgezocht als iemand zelf erg druk wordt. Het contact van ons als kinderen met de medewerkers van de Herbergier was heel goed en persoonlijk. Er werd uitgebreid verteld over hoe het ging, of we nu langskwamen of belden. We werden direct op de hoogte gebracht als er iets met mijn moeder was en er was ook regelmatig telefonisch contact om even te overleggen. We kwamen er graag; het was een beetje thuiskomen. We hebben het geluk gehad dat mijn moeder ons tot het laatst toe herkende en dat we ook nog met haar konden praten.

De laatste periode van iemands leven is meestal niet de mooiste periode van dat leven. Niet voor hem of haar zelf, maar ook niet voor de naasten. Toch hebben alle goede zorgen, persoonlijke aandacht en de vele activiteiten in Herbergier Bartlehiem ervoor gezorgd dat wij met veel warmte terugkijken op deze laatste periode van mijn moeders leven. Onze dank is dan ook groot.

 

Anica Politiek, januari 2021

 

 

Hier wil ik wonen

‘Hier wil ik wonen’ was het eerste wat mijn moeder zei toen ze uit de auto stapte om kennis te gaan maken bij de Herbergier in Bartlehiem. Het klopte ook. Het paste bij haar. Het ruime uitzicht, het water, de kippen, paarden en plantjes om mee om te tutten. ‘Ik ben zo blij dat ik hier woon’ zei ze regelmatig. En dat waren wij roerend met haar eens.

Thuis was ze alleen en naarmate de dementie vorderde nam de eenzaamheid toe. Ze at slecht en ondanks alle liefdevolle zorg die ze kreeg gingen er thuis steeds vaker dingen mis. Nadat ze bij de Herbergier mocht gaan wonen viel er een last van onze schouders. Ze was in goede handen, er werd op haar gelet. Eten ging veel beter, daar kon ze echt weer van genieten. Haar kamer leek op thuis en - heel belangrijk - de poezen mochten mee.

En ze had aanspraak. Ze maakte in het begin regelmatig wandelingetjes in de buurt met medebewoners. Kreeg de ‘verantwoordelijkheid’ over de plantjes voor haar raam en was daar trots op en ze hielp graag, medebewoners en personeel, waar ze kon. Ik weet nog hoeveel lol ze had over het opvouwen van het tafelkleed na het eten, samen met een medebewoner. Wat niet al te best lukte gezien hun toestand, waar mijn moeder zich toen nog erg van bewust was. Maar wat hadden ze gelachen.

Het trof me met hoeveel toewijding, zorgzaamheid en liefde de medewerkers en vrijwilligers hun werk deden. Niet alleen naar de bewoners toe, ook voor ons als familie en voor onze 5-jarige dochter was er altijd even tijd voor een praatje of een kopje thee of limonade. Je voelde je welkom. Ook in de laatste fase hebben zij ons fantastisch bijgestaan. Zo kon mijn moeder op een voor haar waardige manier heengaan.

Ik ben dankbaar voor deze plek en deze mensen die het mogelijk hebben gemaakt dat onze moeder, met zo’n lastige ziekte, toch zulke fijne laatste jaren heeft gehad.

Ruth, dochter van mevrouw Rietberg

 

Draaglijk en waardevol

Toen we te horen kregen dat onze moeder Lewy Body Dementie had, wisten we dat ze vroeg of laat niet meer zelfstandig zou kunnen wonen en dat we ons daarop moesten voorbereiden.

Na jarenlang mantelzorgen kwam het onvermijdelijke moment dat we de zorg uit handen moesten geven. Het was niet eenvoudig om de zorg voor onze moeder, toen ze op haar kwetsbaarst was, over te dragen aan anderen.

Toen het echt niet meer ging  kon ze gelukkig bij jullie in de Herbergier terecht. Wat ons aansprak was de kleinschaligheid, de huiselijkheid, de toewijding, de rust die er heerste, de huisdieren, de gezelligheid (met op z’n tijd een glaasje), de activiteiten en de prachtige locatie met een mooie tuin aan het water. 

Ondanks dit alles en de liefdevolle zorg die ze van jullie kreeg zei ze vaak dat ze naar huis wilde, ze had er veel moeite mee de regie uit handen te geven, dat is jullie niet ontgaan. Op bewonderenswaardige wijze wisten jullie daar mee om te gaan. Wij zagen dat ze het goed had bij jullie en dat beaamde ze dan ook wel weer. Ze zorgen goed voor me, zei ze meermaals.

Al met al heeft ze zo’n anderhalf jaar bij jullie gewoond. Er waren ups en downs en het was zeker niet altijd gemakkelijk, maar we hebben een goed gevoel bij die periode en we zochten haar altijd met plezier op. Mede omdat we ons zo welkom voelden en dat gold ook voor onze honden. Wat vond ze het altijd fijn die weer te zien. Omgekeerd  waren zij ook altijd blij om “oma” te zien en ook met de andere bewoners was er vaak wel even contact.

Het gevoel dat we de zorg konden delen en tot het eind toe met een gerust gevoel aan jullie konden overlaten, maakte deze periode -  óók met z'n verdrietige momenten - dragelijk en  waardevol.

Anita

 

Eén grote familie

Mijn vader woonde tot zijn 95ste in zijn eigen huis, met steeds meer, goede en ook ‘warme en betrokken’, thuiszorg. Hij voelde zich desondanks steeds eenzamer worden, de dagen gingen steeds meer op elkaar lijken, hij kwam niet verder meer dan zijn huis en tuin. Totdat hij ging verhuizen naar de Herbergier!! Dat was op het moment dat hij meer zorg nodig had dan de thuiszorg hem kon bieden.Hij moest in het begin echt wennen: je bent 95 jaar en opeens woon je in een ander huis en maak je deel uit van een groep, maar dat kwam na enige tijd goed.…

De Herbergier is een instelling voor kleinschalig wonen op een prachtige plek aan de Dokkumer Ee. Dat was werkelijk een lot uit de loterij. Een instelling met veel vrijheid, geen gesloten deuren. Buiten liepen de pony’s, de Berner Sennenhond en de kippen van Oeds en Judith rond het huis, binnen liepen een paar poezen rond. Rond het huis waren ruime terrassen en aan de Dokkumer Ee stond een soort theehuisje. Je kon daar heerlijk zitten, je krantje lezen en zelfs naar muziek luisteren. Je had uitzicht op het Elfstedenbruggetje van Bartlehiem. De hele dag voeren er bootjes langs.

Het voelde daar als één grote familie: de bewoners, het personeel en de familie/bezoekers die geregeld langs kwamen. Het was er gezellig, er werd muziek gemaakt, piano gespeeld, geschilderd, aan beweging gedaan, geheugenspelletjes gedaan, samen werden er kruiswoordpuzzels opgelost. Er werden uitjes georganiseerd in de omgeving. Ook voor de inwendige mens werd gedurende de hele dag erg goed gezorgd. Een open keuken maakte deel uit van een ruime huiskamer. En op momenten dat je liever op jezelf wilde zijn, was je op je eigen ruime kamer.

En nog belangrijker dan alles wat we hiervoor al hebben opgenoemd: het personeel is zo toegewijd, bekwaam, geduldig, tactvol, en liefdevol. En ze bleken ook uitstekend geschoold te zijn om mijn vader tot het allerlaatste moment in zijn leven te begeleiden. 

We zijn het personeel en de vrijwilligers van de Herbergier ontzettend dankbaar voor de mooie tijd die mijn vader in de Herbergier heeft mogen doorbrengen!

Folkert Wierda

 

“Je kan wel merken dat dit een huis is voor mensen met geheugenproblemen”

Een vergeetachtige moeder die ook nog in een rolstoel terecht kwam. Ze werd echt hulpbehoevend. Waar moest ze gaan wonen? Na een deprimerende rondtocht langs diverse verzorgingshuizen kwamen we bij toeval op het spoor van de Herbergier in Bartlehiem. Ik dacht, mijn moeder die veel van schaatsen en zeilen houdt, vindt dit vast prachtige en iconische plek.

Ze kon echt genieten om aan de waterkant naar de bootjes te kijken. Zwaaien naar de schippers en hun bemanning. Ze deed dit met mooi weer maar zeker ook als het weer wat minder was. Het iconische van deze plek kreeg ze minder mee. Er kwamen fietsers, wandelaars, roeiers, kanoërs, suppers, oude auto’s, motoren, brommers en een onofficiële schaatstocht langs. Allemaal bezig de 11 steden af te leggen. Ze vond dat mooi.

De warmte en aandacht van personeel een vrijwilligers deed haar heel goed. Ze kon haar verhaal kwijt over haar tijd als kleuterjuf en de voor haar traumatische periode van de 2de wereldoorlog. De mate van haar dementie drong niet echt tot mijn moeder door. Ze vond zichtzelf wel wat vergeetachtig maar daarvoor had ze nog niet echt hulp nodig. “Je kan wel merken dat dit een huis is voor mensen met geheugenproblemen” zei ze mij bijna elke keer als ik er was.

De betrokkenheid, zorgvuldigheid, warmte en aandacht van Oeds en Judith, personeel en vrijwilligers gaven mij veel vertrouwen dat ze hier in goede handen was.

Gé van Zaane

 

Delen: