In de Herbergier komen regelmatig mooie wensen van bewoners uit. Soms gaat het om iets kleins, soms om iets groots. En soms groeit een wens uit tot een herinnering die voor altijd blijft. Zo’n herinnering ontstond afgelopen najaar in Herbergier Boxtel. Zorgondernemers Harold en Susan Koerntjes gingen samen met twee van hun bewoners op reis naar Spanje. Niet zomaar voor een paar dagen weg, maar om iets mogelijk te maken wat voor het bewonersechtpaar veel betekende: een bezoek aan hun dochter, schoonzoon en kleinkinderen in Sitges.
De heer en mevrouw Van Overbruggen verhuisden in december 2024 samen naar Herbergier Boxtel, nadat bij de heer Van Overbruggen dementie was vastgesteld. Oorspronkelijk komt het echtpaar uit Best. Ze hebben twee kinderen: een zoon die in Hoorn woont en een dochter die sinds een aantal jaren met haar gezin in Sitges woont, vlak bij Barcelona. Samen met haar gezin reisde zij jarenlang de wereld over, op zoek naar specifiek passend onderwijs voor hun kinderen. Dat vonden ze uiteindelijk in Barcelona, waar ze sindsdien in de buurt wonen.
Voor de heer en mevrouw Van Overbruggen was de wens om hun dochter, schoonzoon en kleinkinderen daar op te zoeken groot. Maar de stap was spannend. ‘Mevrouw Van Overbruggen zei: ‘We willen er heel graag een keer naartoe, maar we durven het niet,’ vertelt Harold.’ Hij vervolgt: ‘Ze was bang dat ze in het buitenland een benauwdheidsaanval zou krijgen.’
Harold en Susan lieten die wens niet los. Ze dachten er samen over na en stelden zichzelf de vraag: zouden ze de reis wél durven maken als wij meegaan? Harold is verpleegkundige, en dat gaf extra vertrouwen. Toen ze het idee met de dochter bespraken, was zij meteen enthousiast. Daarna legden Harold en Susan het voor aan de heer en mevrouw Van Overbruggen, die uiteindelijk besloten: ‘Als jullie meegaan, durven we te gaan!’
Samen op reis
Er werd een datum gepland in oktober. Vanaf dat moment begonnen de voorbereidingen. Harold en Susan regelden het vervoer, de assistentie op het vliegveld en alles wat nodig was om de reis zo rustig en veilig mogelijk te laten verlopen.
‘Met een rolstoeltaxi zijn we vanuit Boxtel naar Eindhoven Airport gereden,’ vertelt Harold. ‘Op het vliegveld kregen we assistentie en hebben we eerst nog rustig iets gegeten.’
Daarna stapten ze met z’n vieren in het vliegtuig. Voor de heer en mevrouw Van Overbruggen was dat een groot moment. Niet alleen omdat ze naar Spanje vlogen, maar vooral omdat ze onderweg waren naar hun dierbaren die ze zo graag wilden zien.
‘Je voelde aan alles: dit was niet zomaar een reis,’ zegt Harold. ‘Dit betekende heel veel voor ze.’
Harold vervolgt: ‘Wat ons tijdens de vlucht verder opviel, was hoe sterk de technische achtergrond van meneer Van Overbruggen naar voren kwam. Hij werkte altijd als garagehouder en bestudeerde tijdens de vlucht aandachtig alle knopjes en andere technische zaken in het vliegtuig.’
Rond acht uur ’s avonds landden ze in Barcelona. Daar stonden de dochter, schoonzoon en kleinkinderen van het echtpaar op hen te wachten.
‘Er was meteen veel emotie bij aankomst op het vliegveld,’ vertelt Harold. ‘Dan sta je daar met elkaar en denk je alleen maar: wat is het mooi dat dit kan.’
Vanaf het vliegveld reden ze door naar Sitges, een rit van ongeveer een halfuur. Diezelfde avond dronken ze samen nog iets. Na alle spanning, voorbereiding en verwachting waren ze er eindelijk. Niet op afstand, niet via verhalen of foto’s, maar echt samen.
Waardevol samenzijn
De heer en mevrouw Van Overbruggen verbleven in het huis van hun dochter en schoonzoon. In hetzelfde huis was ook een gastenverblijf, waar Harold en Susan sliepen. Zo waren ze dichtbij als dat nodig was, maar was er vooral alle ruimte voor het gezin om samen te zijn.
‘Op donderdag en vrijdag hebben meneer en mevrouw vooral tijd doorgebracht met hun dochter, schoonzoon en kleinkinderen,’ vertelt Harold. ‘Wij waren op de achtergrond aanwezig. Af en toe checkte ik even: is er nog zorg nodig? Maar verder konden zij vooral genieten van elkaar.’
Eén van de meest bijzondere momenten tijdens de reis was de verjaardag van hun kleindochter. Zij werd in de vakantie twaalf jaar. Na jaren konden opa en oma weer bij haar verjaardag zijn.
‘Dat was heel bijzonder,’ zegt Harold. ‘Ze waren al zo lang niet meer op haar verjaardag geweest. En nu zaten ze daar gewoon.’
Op zaterdag sloten ze het weerzien samen af met een barbecue. Daarna vlogen ze terug naar Nederland. ‘Het was zo mooi en geslaagd om dit te kunnen doen,’ vertelt Harold. ‘We hebben één keer samen gegeten, maar verder hebben zij vooral genoten met hun familie. En dat was precies de bedoeling.’
Een reis met een vervolg
De reis naar Spanje smaakte naar meer. De dochter van de heer en mevrouw Van Overbruggen gaat haar huis verbouwen, en Harold en Susan hopen terug te gaan als de verbouwing klaar is.
‘Het bewonersechtpaar zegt zelf ook regelmatig: we moeten natuurlijk nog een keer gaan kijken in Spanje, als het huis af is,’ vertelt Harold. ‘Het liefst zouden we dit najaar nog een paar dagen teruggaan.’
Dat deze reis mogelijk werd, is volgens Harold niet alleen te danken aan de voorbereiding. ‘Wat heel waardevol is, is dat ons team van medewerkers het mogelijk maakte dat Susan en ik dit konden doen. Onze verpleegkundige was achterwacht. Daar zijn we heel dankbaar voor.’
De glinstering in hun ogen
Als Harold terugkijkt op die vier dagen, hoeft hij niet lang na te denken over het beeld dat hem het meest is bijgebleven.
‘De glinstering in hun ogen,’ zegt hij. ‘Eigenlijk bij iedereen.’
Die glinstering vertelt misschien wel het hele verhaal. Over een wens die eerst te spannend leek. Over vertrouwen, nabijheid en familie. Over de moed om toch te gaan. En over net dat beetje extra doen om iets mogelijk te maken wat van grote betekenis is.
‘Dat we hen de plek hebben kunnen laten zien waar hun dochter nu woont, dat was heel waardevol,’ vertelt Harold. ‘Je zag hoeveel dat met hen deed.’
De bijzondere band tussen Harold, Susan en de familie Van Overbruggen blijkt ook uit andere momenten. Toen hun zoon onlangs trouwde, waren Harold en Susan samen met de heer en mevrouw Van Overbruggen aanwezig.
‘We waren uitgenodigd voor het hele dagprogramma,’ vertelt Harold. ‘Dat zegt eigenlijk alles over de speciale band die er is ontstaan.’
Soms zit zorg in dagelijkse nabijheid. In aandacht, veiligheid en vertrouwde gezichten. Maar soms betekent zorg ook: meedenken, meegaan en samen mogelijk maken dat een langgekoesterde wens tóch werkelijkheid wordt.