Loslaten is misschien wel het moeilijkste wat er is wanneer je zorgt voor een ouder met dementie. Naarmate de zorg intensiever wordt, komt er een moment waarop thuis wonen niet langer de beste optie is. In dit interview vertelt Marc over het proces van mantelzorger zijn, de diagnose Alzheimer bij zijn moeder en de stap naar een nieuwe woonplek: Herbergier Etten-Leur. Een eerlijk en kwetsbaar relaas over moeilijke keuzes, verdriet en vertrouwen, en over hoe hij zijn rol als zoon langzaam weer terugvond.
‘Mijn moeder Dini woonde al lange tijd alleen,’ vertelt Marc. ‘Tijdens de coronaperiode merkten mijn zus en ik dat kleine dingen haar steeds minder goed afgingen. Mijn moeder is COPD-patiënt en behoorde al tot een risicogroep; ze mocht bijvoorbeeld niet zelfstandig boodschappen doen. Daardoor kwamen we als familie vaker bij haar over de vloer dan normaal. Langzaam maar zeker vielen ons steeds meer dingen op. Ik deed haar boodschappen en zag dat bepaalde producten niet meer opgingen. Mijn zus merkte het vooral bij het plegen van belangrijke telefoontjes: mijn moeder vroeg haar regelmatig of zij die gesprekken wilde voeren, ‘omdat jij daar sneller in bent’. Achteraf gezien waren dit allemaal signalen. Ook in de omgang merkten we dat haar geheugen flink achteruitging.
We zijn gaandeweg steeds meer hulp gaan inschakelen. Dat mijn zus goed thuis is in de zorg, heeft ons enorm geholpen. Zij werkt bij Thomashuis Klundert - een liefdevol thuis voor mensen met een verstandelijke beperking – en heeft veel kennis van zaken zoals papierwerk en subsidies. Zo zijn we stap voor stap meer zorg gaan aanvragen en vonden ook de eerste gesprekken met de huisarts plaats. Anderhalf jaar geleden werd uiteindelijk de diagnose Alzheimer gesteld.’
Hoe verliep het besluitvormingsproces voor een nieuwe woonplek?
We merkten dat het welzijn van mijn moeder ondanks alle ingeschakelde zorg steeds verder achteruitging. Ze was ongelukkig en sprak dat ook uit als we bij haar weggingen: ‘Kun je mij niet meenemen? Ik wil niet meer alleen zijn.’ Dat doet ontzettend veel met je.
We zijn het gesprek met haar aangegaan en bekeken samen verschillende opties. Het voordeel was dat we dit deden toen ze al beginnende dementie had, maar nog wel met voldoende besef om te begrijpen wat we bespraken. Ze wist wat de plannen waren. We vertelden haar dat het volgens ons een goed idee zou zijn om naar een nieuwe en passende woonplek te kijken. Dat vond ze verdrietig, maar ze accepteert zorg gelukkig heel goed.
In eerste instantie hebben we vrij snel de stap gezet richting een regulier verzorgingshuis. We kregen daar een rondleiding, maar de sfeer voelde voor ons niet goed. Ik twijfel er niet aan dat de zorgverleners daar enorm hun best doen, maar wij gingen er met een ongelukkig gevoel weg. We zagen dit niet voor ons. Zodoende zijn we verder gaan kijken. Via de leidinggevende van mijn zus kregen we te horen dat er een plek vrij was bij Herbergier Etten-Leur. Toen we daar gingen kijken, voelde het meteen anders: hier werden we wél gelukkig van.
Welke verwachtingen hadden jullie van De Herbergier?
We hadden direct een heel goed gevoel, zelfs al in aanloop naar het kennismakingsgesprek. Mijn zus heeft de zorgondernemers van Herbergier Etten-Leur - Saskia en Agnes Megens - ontzettend veel vragen gesteld, en ze namen daar alle tijd voor. Wat je ook vraagt, ze staan altijd klaar en doen dat op een oprechte manier. Je merkt aan alles: dit is hun passie en hun missie. Mijn zus en ik dachten al snel: dit voelt zó goed, deze plek gaat het waarschijnlijk worden. Ook hadden de zorgondernemers en medewerkers meteen veel aandacht voor mijn moeder. We voelden ons gehoord. Na een aantal gesprekken en het bekijken van de financiële haalbaarheid was alles binnen drie weken geregeld.
Hoe ervoeren jullie het proces van mantelzorgen tot de verhuizing naar De Herbergier?
Mijn zus en ik zijn jarenlang mantelzorgers geweest. Mijn zus woonde dicht bij mijn moeder, kwam voor de dagelijkse dingen langs en beantwoordde voortdurend appjes met vragen van mijn moeder. Ik kwam twee keer per week voor de boodschappen en kookte op het laatst ook bij haar, zodat ik in ieder geval zeker wist dat ze goed at. Ik maakte planborden met tijden en instructies: wat ze wanneer moest doen en welke pan ze bijvoorbeeld moest gebruiken om iets op te warmen. We waren zoveel met haar bezig; dat kostte ontzettend veel energie en brak ons op. Tegen de zomer van 2025 stonden mijn zus en ik allebei op instorten.
De aanloop naar een nieuwe woonplek was emotioneel zwaar. Je weet rationeel dat het de juiste stap is; dat je moeder daar beter op haar plek zal zijn en dat er goed voor haar gezorgd wordt. Maar je gaat haar wel verhuizen, en je weet: dit wordt naar alle waarschijnlijkheid haar laatste verhuizing. Ik vond dat heel moeilijk, hoe logisch de keuze ook was.
Sinds juni 2025 woont mijn moeder in Herbergier Etten-Leur. De verhuizing zelf verliep gelukkig heel goed, maar mentaal was de overgang voor ons als naasten heel impactvol. Dit bespraken we ook met Saskia en Agnes. Zij hebben ontzettend veel ervaring en gaven ons waardevolle adviezen, zoals: neem de tijd, en voel niet de druk om elke dag langs te komen, ook al heb je die neiging in het begin misschien. We konden met al onze vragen bij Saskia en Agnes terecht. Dat was ontzettend fijn.
Wat valt jou het meest op aan de manier waarop de medewerkers met de bewoners omgaan?
De persoonlijke aandacht. Het zijn vaak de kleine dingen die het doen. Als ik bijvoorbeeld langskom en zie dat het haar van mijn moeder netjes in een staart zit, weet ik: ze wordt gezien.
Mijn moeder is er nog altijd een beetje verdrietig als ik wegga. Dan is er altijd een medewerker die even een arm om haar heen slaat, zodat ik met een gerust gevoel kan vertrekken. Dat zij zich getroost voelt, vind ik heel mooi. Wat ik ook prettig vind, is dat alle medewerkers weten wie ik ben. Dat draagt bij aan een veilig en vertrouwd gevoel.
Hoe ervaart je moeder het wonen in De Herbergier?
Ze vindt het heel fijn om er te wonen en zit in een stadium waarin ze nog weet dat ze dementie heeft. Ze stelt vooral veel terugkerende vragen en heeft briefjes waar dingen op staan voor wanneer ze vergeetachtig is. Er is altijd een medewerker in de buurt die haar kan helpen wanneer het nodig is. Dat geeft veel rust.
De groepsdynamiek kan soms een uitdaging voor haar zijn. Mijn moeder is ontzettend zorgzaam en gevoelig en vindt het soms lastig om fel gedrag van andere bewoners goed te duiden; dit past binnen het ziektebeeld. De medewerkers zijn zich hiervan bewust en nemen de tijd om met haar in gesprek te gaan.
Heb je veranderingen gezien in gedrag, welzijn of stemming sinds je moeder in De Herbergier woont?
Mijn moeder was altijd al redelijk op zichzelf en leidde een redelijk eenvoudig bestaan, zonder een enorm uitgebreid sociaal leven. We hadden verwacht dat ze zich bij De Herbergier vooral op haar kamer zou terugtrekken. Maar het tegendeel blijkt waar.
We horen van de medewerkers dat ze juist vaak in de gezamenlijke keuken zit en veel contact heeft met andere bewoners. Ze is behulpzaam en sociaal. Als ik langskom, hoef ik haar bijna nooit op haar kamer te zoeken. Dat heeft ons verrast en is mooi om te zien. Ze kletst veel, neemt aan de meeste activiteiten deel en is over het algemeen gelukkiger.
Voel je je actief betrokken bij het dagelijks leven van je moeder?
Ja, absoluut. De app Familienet is daarin een groot voordeel. Ik log meerdere keren per week in en zie dan foto’s van mijn moeder voorbijkomen: spelletjes doen, samen naar buiten of andere activiteiten. Ik vind het heel fijn om dat te kunnen zien. Het geeft rust om op de hoogte te zijn van wat er gebeurt. Er wordt sowieso heel veel georganiseerd voor de bewoners; dat merk je aan alles.
Zijn er momenten die je speciaal zijn bijgebleven sinds je moeder in De Herbergier woont?
Ik vind het geweldig hoeveel er wordt ondernomen, ook voor verwanten van bewoners. Dat zijn dierbare herinneringen. Zo zijn we ter ere van het tienjarig bestaan van Herbergier Etten-Leur gaan varen in de Biesbosch. Ook bewoners in een rolstoel of met verder gevorderde dementie gingen mee. Praktisch is dat een uitdaging, maar het werd gewoon gedaan.
Met kerst waren alle familieleden van de bewoners welkom in De Herbergier en aten we uitgebreid met elkaar. Het samenkomen met andere naasten is heel waardevol.
Een ander mooi voorbeeld: een tijd terug kwamen er knuffelezels langs bij De Herbergier. Mijn moeder is een enorme dierenvriend en vond het helemaal geweldig. Ze genoot er zichtbaar van. Een medewerker maakte foto’s en stuurde er meteen één naar ons toe via de telefoon van mijn moeder om te laten zien hoe mooi dat moment was. Dat zijn kleine gebaren, maar ze leveren hele mooie herinneringen op.
Welk advies zou je geven aan mantelzorgers die een nieuwe woonplek overwegen voor hun dierbare met dementie?
Mijn belangrijkste advies is: wees er op tijd bij. De Nederlandse zorg is erop gericht om mensen zo lang mogelijk thuis te laten wonen, met thuiszorg, vrijwilligers en maatjes. Dat is waardevol, maar het was voor ons ontzettend belangrijk dat we deze stap nog samen met onze moeder konden bespreken. Hierdoor was ze zich bewust was van wat er ging gebeuren.
Als we langer hadden gewacht, was de overgang waarschijnlijk zwaarder geweest. Nu is dit voor ons allemaal de beste stap gebleken. Mijn zus en ik kunnen weer meer zoon en dochter zijn in plaats van mantelzorger. Dat is heel bijzonder.
We komen nu weer bij haar langs omdat het gezellig is, niet omdat er iets moet gebeuren. Ik richt er zelf op om haar minimaal één keer per week te bezoeken. We maken samen kleine uitstapjes: even lunchen, het dorp in, of ’s avonds uit eten. Achteraf krijg ik dan berichtjes van haar als: ‘Het was weer zo fijn vandaag, ik heb echt genoten.’ Voor haar voelt het alsof we een hele dag samen op pad zijn geweest. Dat zijn herinneringen die we zo lang mogelijk blijven maken en waar ik heel dankbaar voor ben.
Ben je op zoek naar een woonplek voor jouw naaste met dementie? Bekijk dan: Locaties | Herbergier